حالا تو اونجایی

زیر یه دنیا خاک

من اینجام زیر یه آوار غصه

من سردمه

تو هم سردته ؟

همه جا سفید بود

برف می اومد

از تو فقط یه تل خاک برامون موند

بیا باز هم برام حرف بزن سمیه.......

یادم نیست

تو یادته؟

توی خانه ی تشکل ها بود فکر کنم

چه جسور بودی

چه شاد

چه محکم و قوی

کم کم باهات دوست شدم

دردات اون قدر زیاد بود که باورم نمیشد چطور تحمل میکنی

یادته توی اون روزای سخت چه قدر باهات موندم؟

سمیه

سمیه

باورم نمیشه

باورم نمیشه

تو نمیمیری

هیچ وقت نمیمیری

گفتن فردا بیام میخوان ترو توی خاک بذارن

دارم دیوونه میشم

نه همش دروغه

تو نمیمیری

من فردا چطوری تو چشمای مادرت نگاه کنم

چه قدر درد کشیدی توی زندگیت

کاش یه کم فقط یه کم زندگیت شاد تر بود

خدا.........

یه جای دیگه شاید

بهتون خبر میدم

شاید.....